پس از جمع‌آوري پلاستيك‌هاي ضايعاتي، کارگاههای آسياب کننده آنها را خريداري مي‌كنند. در مرحله بعد، تعدادي از كارگران كه مسئول تفكيك پلاستيك‌ها بر مبناي رنگ و جنس آنهايند جداسازي پلاستيك‌ها را آغاز مي‌كنند. اين كارگران به طور معمول پلاستيك‌ها را از نظر جنس به دو نوع بادي و تزريقي و نيز از نظر رنگ‌بندي به انواع بي‌رنگ، سفيد، زرد، آبي و سبز تقسيم مي‌كنند. 

در ساختمان پلاستيك‌هاي بادي مانند پلي‌اتيلن، پلي وينيل كلرايد (PVC) بسيار فشرده وجود دارد و به همين دليل اينها انواع خشك و شكننده‌اند در حالي كه پلاستيك‌هاي تزريقي مانند پلي‌اتيلن با تراكم پايين LDPE، و پلي‌اتيلن تر‌فتالات (PET) نرم‌تر و انعطاف‌پذيرترند. هدف اصلي از جداسازي اين دو نوع مواد از يكديگر آن است كه كيفيت حاصل از مخلوط كردن اين دو نوع پلاستيك مطلوب نيست و مخلوط حاصل به صورت شن‌ريزه از دستگاه بيرون مي‌آيد.

از نظر رنگ‌بندي نيز ارزش ريالي پلاستيك‌ها متفاوت است به هر ميزان كه از طرف مواد بي‌رنگ و يا با رنگ روشن به طرف رنگ‌هاي تيره‌تر مي‌رويم از ارزش ريالي پلاستيك‌ها كاسته مي‌شود، به اين معني كه پلاستيك‌هاي بي‌رنگ يا كريستالي بالاترين قيمت و پلاستيك‌هاي كدر و متمايل به رنگ مشكي پايين‌ترين قيمت را دارند.
در مرحله بعدي، پلاستيك‌هاي جدا شده را در يك آسياب بزرگ مي‌ريزند و آنها را به صورت تكه‌هاي بسيار ريز (چيپس) خرد مي‌كنند. پلاستيك‌هاي خرد شده در اين مرحله آماده فروش به كارخانه‌هاي بازيافت پلاستيك هستند.

در كارخانه و در نخستين مرحله، پلاستيك‌هاي خرد و ريز در يك ظرف شستشو قرار مي‌گيرند و پس از شست و شو در يك سبد خشك كن پخش مي‌شوند. در قسمت زيرين اين سبد يك منبع حرارت‌زا با گرماي ملايم قرار دارد.
پس از اين كه پلاستيك‌ها خشك شدند، در دستگاه «اكسترودر»، قرار مي‌گيرند. اين دستگاه شبيه به چرخ گوشتي بزرگ است، با اين تفاوت كه ناحيه مياني آن مجهز به سيستم‌هاي حرارت‌زا (منظور از سيستم‌هاي حرارت‌زا، تعدادي المنت با مقاومت بالاست كه توان توليد حرارت بسيار زيادي را دارند. حرارت‌زا، تعدادي المنت با مقاومت بالاست كه توان توليد حرارت بسيار زيادي را دارند). حرارتي كه اين سيستم ايجاد مي‌كند به طور متوسط بين 250 تا 150 درجه سانتي‌گراد است. به كمك حرارت توليد شده، پلاستيك‌هاي خرد و ريزقبلي به صورت خميري از داهانه «اكسترودر» خارج مي شوند.

خميرها را در يك ظرف آب قرار مي دهند تا سرد و سفت شوند و بعد آنها را در داخل آسياب مي‌ريزند. اين دستگاه خمير سفت شده را به گلوله‌ها و گويچه‌هاي پلاستيكي (گرانول) كه نسبتا ريز و خرد هستند تبديل مي‌كند. اين گويچه‌هاي پلاستيكي (گرانول‌ها) را مي‌توان ماده خام ثانوي تلقي كرد. در مرحله نهايي، اين گرانول‌ها را در دستگاه‌هاي قالب‌گيري مي‌ريزند و محصول مورد نظر در قالبي كه از قبل طراحي شده است توليد مي‌شود. محصولاتي را كه در مرحله قالب‌گيري به شكل نامطلوب و ناقص توليد مي‌شوند، دوباره آسياب مي‌كنند و مورد استفاده قرار مي‌دهند.